In juni 2022 verscheen een artikel in de krant over de komst van de vluchtelingen naar Piershil.
Artikel ‘Oekraïners zijn blij met de opvang in Piershil, maar: Het is niet thuis’ – AD Hoeksche Waard 28 juni 2022
De dorpelingen zijn vriendelijk, het eten is goed, maar ze zouden niets liever willen dan terugkeren naar hun land als het daar weer veilig is. Dat is kort samengevat hoe Oekraïners hun verblijf in Piershil omschrijven. ,,Want thuis is toch thuis.’’
,,Wat een heerlijk weer vandaag!’’ Het is een zinnetje dat je op deze snikhete junidag niet zo gauw zal horen van een Nederlander. Die zou zeggen: ,,Het is mij veel te warm.’’ Olya – niet haar echte naam, om veiligheidsredenen zijn de namen van Oekraïners in dit artikel gefingeerd – niet, maar zij komt dan ook niet uit Nederland. Ze vluchtte met haar baby en zoontje uit Oekraïne, vanwege de oorlog die Rusland op 24 februari tegen haar geboorteland begon. ,,Ik kom uit Odessa, een stad aan de Zwarte Zee. Daar kan het in de zomer echt verzengend heet zijn.’’ Maar toch, als zij mocht kiezen, was ze nu liever daar. ,,Ik heb daar alles: mijn vrienden, mijn familie. Alleen is het daar gevaarlijk nu.’’ Waarnemend burgemeester Charlie Aptroot verwelkomde op 1 februari (red. moet zijn 29 maart) de eerste Oekraïners in Piershil. Olya is een van de tientallen Oekraïners die wonen in het oude gemeentehuis in Piershil, dat komende woensdag exact drie maanden geleden in gebruik werd genomen als opvanglocatie. Tussen het begin van de oorlog en 20 juni schreven 223 Oekraïners zich in bij de gemeente Hoeksche Waard, of 25,1 per tienduizend inwoners. Sommigen vonden onderdak bij een gastgezin, maar de meesten kwamen terecht in de opvang in Piershil. Aangezien die vol begint te raken, opent binnenkort een tweede opvang: in het voormalige gemeentehuis in Strijen.
‘Onvoorstelbaar’
De Oekraïense stiefelt met een kinderwagen over de stoep van het oude gemeentehuis. Naast haar loopt haar zoontje, dat ze net van school heeft gehaald. Het knaapje telt in foutloos Nederlands van één tot tien als hem wordt gevraagd of hij al een beetje Nederlands spreekt. ,,Hij pikt het zo snel op, dat is echt onvoorstelbaar,’’ zegt Olya met enige trots. ,,En dan te bedenken dat hij in Oekraïne pas na de zomer voor het eerst naar school zou gaan. Ik had nooit kunnen bedenken dat de eerste school die hij van binnen zou zien een Nederlandse is.’’
Olya vluchtte naar Nederland op aanraden van bekenden. Over de opvang en de mensen in het dorp niets dan goeds. ,,Ze vragen altijd hoe het gaat en bieden hulp aan. Het eten is ook goed. We koken vaak Oekraïense gerechten, maar met Hollandse ingrediënten. Het vlees is hier zo lekker mals.’’
Even verderop zit de senior Igor – ook niet zijn echte naam – op zijn knieën aan een fiets te sleutelen. Hij komt uit de zuidoostelijke havenstad Marioepol, die na een zeer zware strijd vorige maand in handen van het Russische leger kwam. Na een reis vol omzwervingen door Europa belandde hij in Piershil. Het sleutelen is voor hem een soort therapie. ,,Het nieuws uit Oekraïne stemt niet vrolijk. Ik had een huis en een garage, maar daar is weinig meer van over. Spullen om het te repareren, heb ik ook niet meer: de Russen hebben alles meegenomen, zelfs de hengel waarmee ik altijd ging vissen.’’ Net als Olya zou ook hij het liefst terug willen naar zijn geboorteland als het daar weer veilig is. ,,Maar de stad is er niet meer. Er is helemaal niets meer om naar terug te keren.’’
