2009 – Op zoek naar het zoeklicht

Op 14 augustus 2009 maakten Henk van den Heuvel en Ad van Bergeijk (bewoner van de Oudendijk te Piershil) een wandeling door de polder Klein-Piershil, ‘op zoek naar het zoeklicht’. Het zoeklicht stond in de Tweede Wereldoorlog in de polder Klein-Piershil, zie 1940 – Zoeklichtstelling Gustav in Piershil.

Waar Piershillenaar Krijn Bakker zich vooral herinnert dat er bij de houten barakken ook een reusachtig gehoorapparaat stond opgesteld, zo herinnert Ad van Bergeijk (Piershil, 7 oktober 1936) zich een verhoogde stellage met een mitrailleur. “Het gebied was erg drassig”, zo verklaart hij. ,,Dat was ook de reden dat de twee barakken, bedoeld voor Duitse manschappen, geplaatst waren op grote houten vlonders”.


Toelichting

Deze vlonders zijn waarschijnlijk aangelegd nadat de barakken onder water kwamen te staan, zie 1941 – Wateroverlast in de Duitse barakken.


Ad van Bergeijk bracht een deel van z’n jeugd door op de boerderij van z’n oom aan de Oudendijk. In familiekring werd deze enige boerderij in de polder Klein-Piershil ook aangeduid als de Elizabeth-hoeve (‘geen idee waar die naam vandaan komt’). Na de watersnood ging de vader van Ad, Koos van Bergeijk, ‘op stee’. Toen het tijd was voor Ad en en zijn echtgenote Jobje om zelf de boerderij te gaan runnen gingen zijn ouders wonen in een huisje daarnaast. Tegenwoordig (in 2009) wonen Ad en Jobje zelf in dat huis (Oudendijk 9), nadat zoon Arjo van Bergeijk de boerderij had overgenomen. Later emigreerde hij naar Frankrijk en verkocht de stee aan de Familie de Bonte. Dit huisje staat bijna op dezelfde plaats als het oude knechtshuisje dat bij de Watersnoodramp in 1953, bewoond door de familie Cor Veerman, verloren ging, alleen iets meer landinwaarts.

Foto’s ‘Op zoek naar het zoeklicht’ – 14 augustus 2009

Op stap met Ad van Bergeijk. ,,Er heeft in dit land ook een watergemaaltje gestaan, van Adam van Bergeijk”, zegt Ad tijdens de wandeling over zijn oude land. ,,Ook heeft er jarenlang een Bosman-molentje gestaan in deze buurt”.

Aangekomen op de plek waar die molen heeft gestaan steekt Van Bergeijk een stok met een vlag in de grond. “Dat heb ik aan De Bonte beloofd, de betonnen voet zit hier namelijk nog steeds in de grond”.

Enkele stappen verder beschrijft hij de twee Duitse barakken waar hij als kind wel eens in de buurt kwam. “Maar voor de juiste plaats van het zoeklicht moeten we verder de polder in”, aldus Van Bergeijk. Zo’n 120 meter verder (richting Spui) komen we aan bij een sloot. “Hier aan de overzijde, dertig meter verder, daar stond het zoeklicht”, weet hij zich nog prima te herinneren. Het was een plaats waar niemand mocht komen, ,,verder dan de barakken kwamen buitenstaanders niet”.

Met de blik richting het Spui: ,Hier aan de overzijde, dertig meter verder, daar stond het zoeklicht”.

Omgedraaid, met de blik richting Oudendijk.

Vanaf de Oudendijk, het toegangspad om bij de stelling te komen ligt er nog steeds.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.