2003 – De herinneringen van Tinus Rozendaal

In 2003 werd de Watersnoodramp, 50 jaar na dato, landelijk herdacht. Ook in Piershil vond een herdenkingsdienst plaats (zie 2003 – Herdenking Watersnoodramp). Rondom deze dienst, op vrijdag 31 januari 2003, werd er door de lokale radiozender Origineel FM een speciaal programma uitgezonden. Eén van de geïnterviewden die dag was Tinus Rozendaal uit Piershil. Ook door andere dorpsgenoten werden herinneringen aan de Watersnoodramp gedeeld, zie 1953 – Herinneringen aan de Watersnoodramp.


Radiointerview – 31 januari 2003

Het interview werd afgenomen door Bas Pols, eveneens een dorpsgenoot. U kunt het interview hier beluisteren.

2003-piershil-watersnoodramp-interview-tinus-rozendaal.mp3     

Samenvatting

Onderstaande weergave is een vrije interpretatie van e.e.a., zo door mij opgesteld vanwege de leesbaarheid.

Tinus Rozendaal (links) was 26 jaar tijdens de Watersnoodramp. Ondanks het slechte weer (‘het woei wel hard’) was hij met zijn maten het uitgaansleven van Rotterdam ingedoken. Na hun bezoek aan Cascade reden ze, tussen 02.00 en 03.00 uur, met hun jeep over de Barendrechtse Brug terug naar Piershil, ‘het water ging er al van alle kanten overheen’. Zij troffen Piershil aan ‘in rep en roer’, er liep veel volk op straat. Toen ze vroegen wat er aan de hand was werd gevraagd om hulp. Tinus is zich toen snel gaan verkleden en heeft geholpen om de koeien van Van Bergeijk (‘die stonden bij de voetbal’) in veiligheid te brengen. Ze werden verplaatst van de schuur van Andeweg naar boer Piet van Bergeijk in de Voorstraat. Op dat moment waren er nog geen dijken in Piershil doorgebroken, alleen het water op de Kade stond erg hoog, tegen de vloedborden aan. Bewoners werden gewekt en gewaarschuwd, ‘het ging bijna al over de vloeiplanken heen op de Kade’. Deze borden waren uit voorzorg al geplaatst, ‘die zetten ze altijd neer vroeger als het hoogwater was, want dat gebeurde normaal ook’.

Ongeveer een uur nadat de koeien bij Andeweg eruit waren hoorden ze het geraas van het water: ‘het kwam het met zulke golven naar de dijk toe. Het waaide heel hard, het water kwam zomaar aanrollen’. De huizen aan de Kade en de Molendijk hadden ‘richels in de betonnen beren, daar kon je er planken tussen zetten’. Er werd op die manier veel water tegengehouden, maar toch kwam er water terecht in de dorpskern (de polder Oud-Piershil). Bij de Kade hielden de borden stand, maar er liep wel water overheen. Op de Molendijk ging dat niet overal even goed: ‘de vloeiborden waren goed passend gemaakt, maar toch liep het water over de Molendijk heen. Daar woonde toen Hoepel en Bottenberg, daar aan die kant, daar kwam het water gewoon door huizen heen’.

Na deze eerste dijkdoorbraak brak er later nog een dijk door: ‘en toen was er nog een dijk, zoals je nou naar het Spui gaat, de Spuiweg. Die brak ook nog door. Die polder liep helemaal vol tot Nieuw-Beijerland’. Naast de boerderij van Van Bergeijk stond het arbeidershuisje van Cor Veerman. ‘Nu woont daar een Van Bergeijk, dat huisje is nieuw gezet, want dat huisje van Veerman raakte zwaar beschadigd. En die mensen, ik geloof dat ze nog op de zolder zaten, die zijn er afgehaald volgens mij’.

Hoe hoog het water in de dorpskern kwam bleek rond 05.00 uur, Tinus ging toen naar huis, aan het einde van de Voorstraat. ‘Het was tijd om de koeien te gaan melken. De emmers dreven door de schuur heen, de koeien stonden met hun poten in het water, de uiers nog net boven het water’. Later werden de koeien uit de schuur gehaald, ze liepen los op de trambaan en in het weiland. ‘Het water was toen zo hoog dat de wij het ook niet meer durfden om ze binnen te houden, want je wist natuurlijk niet wat er zou gebeuren. Maar toen was het inmiddels al een uur of 7 hoor. In de middag toen het water natuurlijk gezakt was en toen het niet meer zo hard woei hebben we ze weer binnengezet. Maar ook nog in het water, want toen was het water nog niet weg’. Het water in de polder Oud-Piershil moest door het gemaal aan de Sluisjesdijk worden weggepompt.


Watergemaal aan de Sluisjesdijk

Machinist van het watergemaal (zie 1917 – Het watergemaal van Piershil) aan de Sluisjesdijk was Jan van ’t Hof. Na de watersnood van 1953, toen de polder Klein Piershil was ondergelopen, had Van ’t Hof 264 uur nodig om de zaak weer droog te krijgen. ,,In tien dagen waren we weer zonder water. Er zit een goeie motor in, daardoor waren we één van de eersten. Tien nachten heb ik ernaast geslapen, op een oude autostoel en een baal stro”, zie ook 1973 – Verkaveling slokt gemaal op.


‘Maar in de buitenpolders ging het water heen en weer met eb en vloed, zoals aan de Nieuwendijk’. Tinus maakte ook nog melding van een merkwaardig voorval, bij boer Niemansverdriet. ‘Daar is later nog een paard levend uitgekomen, want die was op de hooitas gekropen uit zichzelf. De paarden waren wel losgemaakt, maar het lukte niet meer om ze eruit te halen. Die boerderij staat ook vrij ver van de weg, dus daar is alles bijna verdronken’. Op zondag 1 februari bleef Tinus in Piershil, de dagen daarna ging hij zijn broer helpen. ‘Die zondag had ik de hele dag zelf werk, maar maandag ben ik naar Voorne Putten gegaan. Daar had ik een broer wonen, die ben ik wezen helpen, dinsdag ook nog’. In de dagen na de ramp ging men meteen aan de slag om de boel op te ruimen. ‘Door Mevrouw Rozendaal, de moeder van Freek (Felix), werd een schoonmaakploeg bij elkaar getrommeld, die gingen dan de huizen weer schoonmaken. Op de dijk was natuurlijk ook alles vuil, modder. Tot Bosman toe, of ook nog verderop, want de polder bij Kees van der Griend langs de noordelijke kant van de Steegjesdijk stond ook helemaal vol natuurlijk’.


Mevrouw Rozendaal

Tinus sprak hier over Jaan, de echtgenote van timmerman Jan, zie ook 2015 – Coöperatie met dosis verzet (deel 15).


De polder ‘De Aanwas’ was snel leeg, maar de polder naar Zuid-Beijerland, daar waar Kees van der Griend zit, niet. Daar kwam elke dag nog tij in. Dat stond in open verbinding, dat heeft wel een paar weken geduurd hoor’. Op de vraag of Tinus er bij storm nog wel eens aan terugdenkt antwoordde hij ,,Nee, want je weet, water en wind, daar kan je nooit iets tegen doen. Dat is net als onweer. Je kan een beetje ongerust over wezen, maar je kan er nooit wat aan doen. Ze kunnen alles proberen, maar je houdt het nooit tegen”.


Cascade Rotterdam

Tinus sprak over zijn bezoek aan Cascade die nacht. Hij wilde gaan vertellen dat er daar drie van zulke zaken zaten, maar Bas begon al aan zijn volgende vraag. 

In het Rotterdamse uitgaansleven van 1953 stond café-restaurant en nachtclub Cascade (in de volksmond bekend als ‘De Kaskadee’) volop in de schijnwerpers. Cascade werd eind 1940 vlak na het bombardement geopend aan de Rochussenstraat (bij de kruising met de ‘s-Gravendijkwal). Het was onderdeel van een tijdelijk amusementscentrum dat de platgebombardeerde binnenstad moest vervangen. Vlak na de oorlog was het een populaire trekpleister voor Amerikaanse en Canadese militairen, en later voor zeelieden en Rotterdammers. Het stond bekend om zijn live jazzmuziek, cabaret en schaars geklede danseresjes in de vitrines. Hoewel het door sommigen chic werd genoemd, had het in de jaren ’50 ook de reputatie een tikkeltje berucht en ruig te zijn.

Op deze foto uit 1951 zien we het nieuwe vermaakcentrum van Rotterdam, met vooraan Cascade en daarachter Brauhaus Monopole en l’Ambassadeur, op het kruispunt ‘s-Gravendijkwal en Rochussenstraat.


Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.